Na mijn verhaal kijk ik wat om me heen en val even stil. Eerlijk gezegd ben ik best een beetje gespannen voor de workshop. Helemaal in contact met de collega ben ik op dit moment niet. Ik schrik als ik haar hoor zeggen: “Ik verwacht eerlijk gezegd wel dat je nu een vraag aan mij stelt. Over wat mijn achtergrond is. Dat mag ik toch wel van jou verwachten als expert trainer networking.”

Ik schrik van haar opmerking en voel me betrapt. Inhoudelijk moet ik haar gelijk geven en geef daarom ruiterlijk toe dat een wedervraag wel zo netjes was geweest. Gevoelsmatig vind ik de situatie vreselijk. Gek genoeg voel ik me helemaal niet meer veilig bij haar. We hebben net kennisgemaakt en haar goedbedoelde feedback treft me als een mes in de rug. In mijn hoofd begin ik haar uit te maken voor arrogant en ‘wie denkt zij wel helemaal dat ze is’.
Blijkbaar is er iets meer nodig bij het geven van feedback dan alleen dat hij goedbedoeld is. Elkaar beter kennen misschien? Rekening houden met de tijd en de plaats?

Als het over netwerken gaat, dan ga je volgens mij je boekje te buiten als je laat weten wat je van de ander of de situatie vindt. Blijf maar bij zacht op de relatie én zacht op de inhoud tijdens een netwerkgesprek. Netwerken gaat over contact maken. Over je veilig kunnen voelen bij elkaar. Blijkbaar had deze zzp-collega geen netwerkbehoefte, maar een opvoedbehoefte. Het effect hiervan op mij is dat ik haar op geen enkele manier meer tegen wil komen op deze workshopdag. En haar mooie drukwerk heb ik na thuiskomst snel bij het oud papier gelegd.

Welke ervaring heb jij opgedaan tijdens een netwerkgesprek waardoor je totaal geen behoefte meer had aan contact met diegene? Ik ben benieuwd naar je verhaal en lees het graag in het commentaarveld hieronder.

http://www.youtube.com/watch?v=s14ScYNsKIc

Ik merk dat zijn vraag me ontroert. En natuurlijk raakt hij mij met zijn vraag in mijn trainershart. Met plezier leg ik hem uit wat het verschil is tussen een open en een gesloten vraag. Ik vertel hem dat mensen vaak liever praten dan luisteren. Dus, dat als hij vragen gaat stellen, er dan vanzelf een boeiend gesprek komt. Als een spons zuigt hij de informatie op. Omdat hij een beelddenker is, zet ik voor hem ook nog even de ‘billetjes op het hekje’. Ik teken een grote hoofdletter H (het hekje) met op de lijn een verzameling w’s (de billetjes). Zo, dat vergeet hij nooit meer!

We praten en eten en als ik hem aankijk, zie ik een enorme big smile op zijn gezicht verschijnen. “Mam, waarom ben jij eigenlijk zzp-er geworden?” vraagt hij glunderend. Ik kijk hem aan en zeg hem dat het een mooie vraag is en dat ik benieuwd ben naar de reden van zijn glunderende lach. “Nou, ik ben aan het oefenen met een boeiend gesprek.”

Deze knul is 10 jaar oud en schiet in twintig minuutjes door de hele Kolb. En hij stapt van bewust onbekwaam naar bewust bekwaam nog voor het toetje. Ik ben trots op hem en als ik een knuffel van hem krijg met een “bedankt mam” ook op mezelf. Zo’n mooi kind, daar ben ik toch maar mooi de moeder van!

Willem Nijholt is een gevoelig mens. Dat blijkt onder andere uit een verhaal dat hij beschrijft over zijn samenwerking met collega Gerrie van der Klei. Ook in het programma 24 uur met … vertelt hij erover. (Op uitzendinggemist vind je de aflevering terug.)
Gerrie van der Klei eet na afloop van een optreden een banaan. Willem wordt hierdoor geraakt op een zeer heftige jeugdherinnering. Hij deelt deze snikkend met haar. Na de volgende voorstellingen eet Gerrie van der Klei steeds een banaan voor de ogen van Willem Nijholt. Hij ervaart dit als zeer kwetsend en besluit dat hij nooit meer iets met haar te maken wil hebben.

Als fan geef ik hem groot gelijk. Als communicatietrainer roept dit verhaal een aantal vragen bij me op. Hoe kon Willem Nijholt weten of Gerrie van der Klei met haar gedrag bewust bezig was om hem te treiteren? Ik krijg niet de indruk dat hij haar daarnaar gevraagd heeft. Hoe kon Gerrie van der Klei weten dat Willem Nijholt haar gedrag kwetsend vond? Ik krijg niet de indruk dat zij hem daarnaar gevraagd heeft of dat hij dit kenbaar heeft gemaakt. Ik krijg vooral de indruk dat Willem Nijholt vond dat Gerrie van der Klei toch had moeten snappen hoe moeilijk dit voor hem was. Hij had toch immers zijn verhaal verteld en zijn tranen laten zien …

Wat zou er gebeurd zijn tussen deze twee bijzondere mensen als zij gebruik hadden gemaakt van het schakelen in de communicatieniveaus? Stel dat Willem Nijholt had kunnen zeggen: “Gerrie, ik heb het gevoel dat je me zit te pesten door nu weer een banaan te eten, terwijl ik je over mijn jeugdtrauma heb verteld. Is dat zo?” of dat hij had kunnen zeggen: “Gerrie, ik heb er moeite mee als je in mijn bijzijn een banaan eet. Zou je dat alsjeblieft buiten mijn gezichtsveld willen doen?” Stel dat Gerrie van der Klei had kunnen zeggen: “Willem, ik heb het gevoel dat er iets veranderd is in ons contact. Wat is er gebeurd waardoor je niet meer met me praat.” Zouden zij dan nog steeds, na zoveel jaar, deze wrok ervaren?

Volgens mij heeft iedereen zo zijn eigen Gerrie van der Klei. Ik nodig je uit om hier eens bij stil te staan. Wie is het in jouw leven waar je problemen mee hebt, omdat je niet hebt gedurfd om je gevoel te benoemen of om het contact tussen jullie bespreekbaar te maken? Schrijf eens op wat er is gebeurd en hoe je je erover voelt. Deze zinnen zijn precies de goede zinnen waarmee je het contact weer goed kunt krijgen. Wrok heeft nog nooit iets goeds gebracht. Dus gun jezelf een tweede kans. Ik wens je succes en lees graag je ervaringen in het commentaarveld hieronder.

Jazeker klopt dat! Sterker nog, onze kinderen hebben nooit in Sinterklaas geloofd. Omdat ik te vaak zie dat geloof wordt gekoppeld aan angst en stress, hebben we ze vanaf het begin verteld dat we elk jaar een verhaal naspelen. Dat de verbeelding en de fantasie juist de lol is van dit ritueel. Het effect van deze eerlijkheid was dat de jongens konden genieten van alles wat er in deze tijden gebeurde, zonder onnodige spanning. En voor de rest deed hun natuurlijke ontwikkeling volledig zijn werk.

Kleine kinderen zorgen voor zichzelf, omdat ze niet anders kunnen. Ze schakelen zonder nadenken tussen waar en onwaar. Tussen de realiteit en de fantasie. Omdat kleuters dat nou eenmaal zo doen. Dus als er een groepje mensen opdook verkleed als Sint en piet, waren ze net als alle kinderen onder de indruk. Vol overtuiging zetten ze hun schoen en zongen de liedjes. Ze zongen nog harder als ik de tuindeur erbij openzette en zei dat de Sint ze zo extra goed kon horen. In de ochtend renden ze vol verwachting op hun blote voetjes naar beneden om te zien wat erin zat.
En als ze de winterpeen in de koelkast zagen liggen vroegen ze frank en vrij “Bewaar je die voor als we weer onze schoen mogen zetten, mam?”

Aan de pedagogisch medewerkster heb ik eerlijk opgebiecht dat de jongens inderdaad niet in de Sint geloofden. Ik beloofde dat ik ze zou zeggen dat ze niks mochten verklappen aan andere kinderen. Braaf besprak ik het later met ze met als argument dat we het niet voor andere kinderen wilden verpesten. Ondertussen dacht ik er het mijne van.
Geloof gerust wat je wilt geloven, maar laten we er met zijn allen vooral niet te ingewikkeld over doen. Illusie is illusie. Juist daardoor brengt het zoveel vreugde.

Hoe was het voor jou om al dan niet in Sinterklaas te geloven vroeger? Ik nodig je van harte uit om erover te vertellen in het commentaarveld hieronder.

Gisteren bleef ik mijn flow na thuiskomst gewoon volgen. Snel zette ik radio 2 aan omdat ik wist dat Hugo Vos zou gaan vertellen over zijn boek Borrelbabbelen. En omdat toeval niet bestaat, werd hij precies op dat moment aangekondigd door de dj Kasper Kooij. En omdat ik flow following was, pakte ik meteen mijn mobiel toen je zijn boek kon winnen. Ik stuurde een sms met “Vind jij borrelbabbelen ook zo lastig?” als de ultieme openingszin. Nog geen twee tellen later werd ik gebeld door de redactie met de vraag of ik er op de radio wel iets over wilde vertellen.
En nu heb ik het boek gewonnen!

Lopen in flow, de radio aanzetten in flow, sms-en in flow en succes oogsten in flow. Als het stroomt, dan stroomt het goed! Ik weet zeker dat ik geen sms zou hebben gestuurd of niet zou hebben gewonnen als ik de hele middag bij de radio had zitten wachten op het item met Hugo Vos. Volg je flow en go is daarom mijn advies. Hoe word jij flow following? Als je er iets over schrijft in het commentaarveld hieronder, dan kunnen ook anderen jouw manier eens uitproberen voor nog meer flow.

Drie mensen zitten in de zon. Ze voeren een gesprek. Heel Nederland kijkt mee. En iedereen voelt de spanning. Geen van deze mensen durft zich werkelijk uit te spreken. Ze weten niet hoe of ze durven niet.

Leren over communicatie en ermee oefenen lost ‘Ik weet niet hoe’ op als excuus. Leren over zelfvertrouwen en eigen groei helpt bij ‘Ik durf niet’.

Heb je genoeg van niet kunnen of niet durven? Dan ben je bij mij aan het juiste adres. Heldere uitleg, praktsiche oefeningen en kijken in de eigen spiegel maakt je vrijer en blijer in het contact met anderen. Of het nu om je baas, je collega, je klant, je opdrachtgever of je (toekomstige) partner gaat.
Ik help je je communicatie te optimaliseren, zodat je helder en in contact duidelijk kunt maken wie je bent en wat je wilt.
Wat vind jij lastig in gesprekken? Schrijf een reactie en je krijgt van mij een praktische tip of helpende oefening.