April 2013, Erasmus Universiteit Rotterdam. Er staan vier workshops op het programma voor PhD studenten. Daarvan mag ik de workshop networking verzorgen. Voor aanvang begin ik een gesprekje met een mij onbekende zzp-collega die de workshop presenteren gaat geven. Het is de eerste keer dat we elkaar ontmoeten. Ik complimenteer haar met haar mooie drukwerk en ze vertelt me over de visie die erachter zit. Ze vraagt me wat mijn achtergrond als trainer is. Ik geef in het kort weer wat de weg is die ik sinds mijn Opleiding Drama heb afgelegd.

Na mijn verhaal kijk ik wat om me heen en val even stil. Eerlijk gezegd ben ik best een beetje gespannen voor de workshop. Helemaal in contact met de collega ben ik op dit moment niet. Ik schrik als ik haar hoor zeggen: “Ik verwacht eerlijk gezegd wel dat je nu een vraag aan mij stelt. Over wat mijn achtergrond is. Dat mag ik toch wel van jou verwachten als expert trainer networking.”

Ik schrik van haar opmerking en voel me betrapt. Inhoudelijk moet ik haar gelijk geven en geef daarom ruiterlijk toe dat een wedervraag wel zo netjes was geweest. Gevoelsmatig vind ik de situatie vreselijk. Gek genoeg voel ik me helemaal niet meer veilig bij haar. We hebben net kennisgemaakt en haar goedbedoelde feedback treft me als een mes in de rug. In mijn hoofd begin ik haar uit te maken voor arrogant en ‘wie denkt zij wel helemaal dat ze is’.
Blijkbaar is er iets meer nodig bij het geven van feedback dan alleen dat hij goedbedoeld is. Elkaar beter kennen misschien? Rekening houden met de tijd en de plaats?

Als het over netwerken gaat, dan ga je volgens mij je boekje te buiten als je laat weten wat je van de ander of de situatie vindt. Blijf maar bij zacht op de relatie én zacht op de inhoud tijdens een netwerkgesprek. Netwerken gaat over contact maken. Over je veilig kunnen voelen bij elkaar. Blijkbaar had deze zzp-collega geen netwerkbehoefte, maar een opvoedbehoefte. Het effect hiervan op mij is dat ik haar op geen enkele manier meer tegen wil komen op deze workshopdag. En haar mooie drukwerk heb ik na thuiskomst snel bij het oud papier gelegd.

Welke ervaring heb jij opgedaan tijdens een netwerkgesprek waardoor je totaal geen behoefte meer had aan contact met diegene? Ik ben benieuwd naar je verhaal en lees het graag in het commentaarveld hieronder.

Van David M. Bailey. Sta even stil en voel dat het oké is. Wat er ook is.

“Mam, wat heb jij allemaal gedaan toen ik op school was?”
Mijn zoon van 10 stelt me deze vraag als we samen zitten te eten. Vrolijk begin ik te vertellen over wat ik zoal in die uren heb gedaan. Hij luistert naar me en zegt dan: “Ja, want ik wil leren hoe je een boeiend gesprek moet voeren. Daarom vraag ik dat. Meestal beginnen anderen tegen mij te praten. Of zeggen ze alleen ja of nee. En dan duurt een gesprek heel kort.”

Ik merk dat zijn vraag me ontroert. En natuurlijk raakt hij mij met zijn vraag in mijn trainershart. Met plezier leg ik hem uit wat het verschil is tussen een open en een gesloten vraag. Ik vertel hem dat mensen vaak liever praten dan luisteren. Dus, dat als hij vragen gaat stellen, er dan vanzelf een boeiend gesprek komt. Als een spons zuigt hij de informatie op. Omdat hij een beelddenker is, zet ik voor hem ook nog even de ‘billetjes op het hekje’. Ik teken een grote hoofdletter H (het hekje) met op de lijn een verzameling w’s (de billetjes). Zo, dat vergeet hij nooit meer!

We praten en eten en als ik hem aankijk, zie ik een enorme big smile op zijn gezicht verschijnen. “Mam, waarom ben jij eigenlijk zzp-er geworden?” vraagt hij glunderend. Ik kijk hem aan en zeg hem dat het een mooie vraag is en dat ik benieuwd ben naar de reden van zijn glunderende lach. “Nou, ik ben aan het oefenen met een boeiend gesprek.”

Deze knul is 10 jaar oud en schiet in twintig minuutjes door de hele Kolb. En hij stapt van bewust onbekwaam naar bewust bekwaam nog voor het toetje. Ik ben trots op hem en als ik een knuffel van hem krijg met een “bedankt mam” ook op mezelf. Zo’n mooi kind, daar ben ik toch maar mooi de moeder van!